Sylvana Simons

Sylvana Simons

Na een oplei­ding aan de bal­let­aca­de­mie van Lucia Mart­has werk­te ik enke­le jaren als pro­fes­si­o­neel dan­se­res alvo­rens ik een car­ri­è­re in de wereld van radio en tele­vi­sie onder­nam bij o.a. TMF, SBS6, RTL4, Radio 538 en de publie­ke omroep. In deze twee werel­den leer­de ik zowel de kunst van vol­har­den, con­stant ver­nieu­wen even­als rela­te­ren met een groot en divers publiek.

In 2016 werd ik poli­tiek actief omdat ik mijn podi­um en erva­ring wil inzet­ten om een wereld te cre­ë­ren die werkt voor ieder­een op basis van radi­ca­le gelijk­waar­dig­heid en eco­no­mi­sche recht­vaar­dig­heid. De waar­den die ik daar­voor wil inzet­ten zijn res­pect, zorg voor elkaar en samen­wer­king. 

In 2016 richt­te ik samen met Ian van der Kooye de poli­tie­ke par­tij ‘Arti­kel 1’ op, die inmid­dels de naam ‘BIJ1’ draagt. Als eer­ste vrou­we­lij­ke par­tij­lei­der van kleur in Neder­land zet ik me in om in Amster­dam een gelijk speel­veld te cre­ë­ren voor men­sen die op diver­se manie­ren sys­te­ma­tisch wor­den bui­ten­ge­slo­ten.

In 2017 was ik kan­di­daat Twee­de Kamer voor de par­tij, van­daag de lijst­trek­ker voor Amster­dam BIJ1. Amster­dam is de stad die ik al sinds 1972 de mij­ne noem. Opge­groeid in West, naar school in Zuid, moe­der gewor­den in de Pijp, en vele mooie her­in­ne­rin­gen door de hele stad maken dat ik mij ver­bon­den voel met alle facet­ten die onze hoofd­stad uniek maken.

Ik kijk er naar uit om mij in de hoofd­ste­de­lij­ke gemeen­te­raad in te zet­ten voor het behoud van het unie­ke kleur­rij­ke karak­ter van Amster­dam, met oog voor de uit­da­gin­gen waar­voor we van­daag de dag staan; zoals het bestrij­den van armoe­de en het bescher­men van de kwa­li­teit van wonen, onder­wijs en mobi­li­teit en duur­zaam­heid.

Ana Paula Lima

Ana Paula Lima

Ik ben Ana Pau­la Lima, 35 jaar, en gebo­ren in Sao Pau­lo (Bra­zi­lië). Ik kom uit een arme fami­lie. Ik ben fysiek gebo­ren als jon­gen. In mijn puber­tijd voel­de ik me anders dan ande­ren. Toen ik 14 jaar was ont­dek­te ik dat ik eigen­lijk een meis­je ben. Voor mij als trans­gen­der is Bra­zi­lië gevaar­lijk. Op mijn twin­tig­ste ben ik via een men­sen­smok­ke­laar geë­mi­greerd naar Euro­pa, om daar vei­lig­heid te vin­den. In de eer­ste peri­o­de heb ik me als vluch­te­ling nog heel kwets­baar gevoeld.

Ik weet hoe het is om in een gemar­gi­na­li­seer­de soci­aal­eco­no­mi­sche posi­tie te zit­ten. Daar­om strijd ik als team­lei­der van Trans Uni­ted Amster­dam (onder­deel van COC Amster­dam) voor de rech­ten van migran­ten, LHBTQI-ers (en dan spe­ci­fiek trans­gen­ders) en seks­wer­kers. Ik ken de treu­ri­ge cij­fers wereld­wijd: alleen al in 2017 zijn 325 trans­gen­ders ver­moord, de mees­ten daar­van waren seks­wer­kers, omdat er wei­nig ander werk voor hen te vin­den is. Mijn groep is zo kwets­baar en gemar­gi­na­li­seerd dat we mak­ke­lijk in de han­den van cri­mi­ne­le groe­pen val­len. We moe­ten dus ook vech­ten door de rech­ten van seks­wer­kers, en er voor zor­gen dat zij niet gedwon­gen wor­den om in de ille­ga­li­teit te gaan. Ook moe­ten er meer rech­ten komen voor geïm­mi­greer­de en gevluch­te trans­gen­ders.

Ik heb mij bij BIJ1 aan­ge­slo­ten omdat dat een par­tij is van men­sen die ons seri­eus nemen: trans­gen­ders, seks­wer­kers, vluch­te­lin­gen en migran­ten en men­sen van kleur. Ik beloof dat ik zal strij­den voor de men­sen­rech­ten van elk gedis­cri­mi­neerd en gemar­gi­na­li­seerd indi­vi­du, onge­acht afkomst, huids­kleur, sek­su­e­le en zen­de­ri­den­ti­teit, sek­su­e­le geaard­heid, reli­gie, fysie­ke beper­king of leef­tijd.

Godfrey Lado

Godfrey Lado

Twin­tig jaar gele­den kwam ik na mijn jeugd in Zuid-Soe­dan naar Neder­land als oor­logs­vluch­te­ling. Hier aan­ge­ko­men was ik in de war omdat ik nog nooit een land had gezien dat niet in oor­log was. Ik sloot me aan bij de stich­ting Vluch­te­lin­gen Ambas­sa­deurs om mijn ver­haal te ver­tel­len via inter­ac­tie­ve gast­les­sen en work­shops. Sinds­dien zet ik mij in om men­sen te infor­me­ren over hoe het is vluch­te­ling te zijn. Lei­dend hier­in is de vraag “denk jij dat je je oor­log kunt voor­stel­len?”

Ook ben ik Afri­kaans reg­gae­mu­zi­kant, dich­ter en ini­ti­a­tief­ne­mer van ver­schil­len­de pro­jec­ten. Zo ben ik betrok­ken bij de coö­pe­ra­tie­ve bewo­ners­ver­e­ni­ging West­si­de Slo­ter­meer, een plek waar de talen­ten van buurt­be­wo­ners wor­den gesti­mu­leerd. Er repe­te­ren dage­lijks muziek- en dans­ge­zel­schap­pen, wor­den cul­tu­re­le avon­den geor­ga­ni­seerd voor talent in de wijk en er zijn soci­a­le onder­ne­min­gen actief, zoals het Soci­aal Actief Cul­tuur­huis en de Voed­sel­bank.

Ook orga­ni­seer ik Exo­dus Eve­nings: tij­dens deze ont­moe­tings­avon­den nodi­gen vluch­te­lin­gen hun mede-Amster­dam­mers uit om te komen proe­ven, luis­te­ren en genie­ten van hun eigen cul­tu­re­le ach­ter­grond. Door muziek, poë­zie, lite­ra­tuur en eten met elkaar te delen, hoop ik brug­gen te bou­wen tus­sen de vele ver­schil­len­de cul­tu­re­le groe­pen die hier samen­le­ven. Door mid­del van het samen­bren­gen van de ver­schil­len­de cul­tu­re­le groe­pen in Neder­land pro­beer ik vluch­te­lin­gen en migran­ten te hel­pen met het cre­ë­ren van een nieuw thuis.

Ik breng Amster­dam­mers en deze groep nieu­we Amster­dam­mers samen door muziek, poë­zie, lite­ra­tuur en eten. Op deze manier leren we stuk­je bij beet­je hoe ande­ren de wereld zien, waar­door het begrij­pen van elkaar gemak­ke­lij­ker wordt.

Glenda Vijzelman

Glenda Vijzelman

Ik ben Glen­da Vij­zel­man en ik ben moe­der van twee zonen. Dit is mijn eer­ste keer dat ik me als vrouw sterk ga maken voor een poli­tie­ke par­tij. Ik wil niet meer langs de kant staan, maar ik wil mee­bou­wen, mee­den­ken, mee­hel­pen en me inzet­ten om met BIJ1 de vol­gen­de stap naar een eer­lij­ke­re samen­le­ving te zet­ten.

Op dit moment zit ik in drie groe­pen waar ik als vrouw met Suri­naam­se ach­ter­grond ver­bin­dend, divers en cre­a­tief mee­denk over diver­si­teit, onder­ne­men­de vrou­wen en ook hoe zij naar kunst, the­a­ter, muziek­uit­voe­ring kij­ken.

Van huis uit moest ik altijd mee met mijn ouders en daar­door heb ik geleerd dat een ieder met een ande­re reli­gie, cul­tuur, huids­kleur eigen leef- en woon­ge­woon­tes kan heb­ben en dat het niet uit­maakt wie jij bent, maar wat jij belang­rijk vind voor jezelf. Dat jij als indi­vi­du bepaalt wie jij bent. Het moment dat jij de drem­pel over­gaat leer je van een ander door jouw ach­ter­grond waar je van­daan komt te delen in res­pect voor en met elkaar.

Ik wil van­uit de gemeen­schap mee­den­ken en samen­wer­ken in de obsta­kels waar de gemeen­te denkt het ant­woord op te weten, maar juist met en naast de gemeen­schap moet staan om te begrij­pen hoe je elkaar tege­moet kunt tre­den

Sunny Bergman

Sunny Bergman

Ik maak per­soon­lij­ke essay­is­ti­sche docu­men­tai­res die de publie­ke opi­nie beïn­vloe­den. Daar­bij gebruik ik mijn eigen leven als inspi­ra­tie­bron waar­bij ik het oude femi­nis­ti­sche cre­do ‘het per­soon­lij­ke is poli­tiek’ in de prak­tijk breng. Met mijn films pro­beer ik bewust­zijn te cre­ë­ren en maat­schap­pe­lij­ke ver­an­de­rings­pro­ces­sen op gang te bren­gen — voor­al op het gebied van femi­nis­me en anti­ra­cis­me.

Ook schrijf ik boe­ken (Slet­vrees en Wit is ook een Kleur) en columns, geef ik lezin­gen en work­shops, en pro­beer ik via juri­di­sche acties, het opzet­ten van plat­forms en edu­ca­tie­ve ini­ti­a­tie­ven onge­lijk­heid te bestrij­den.

Na mijn stu­die filosofie/politicologie aan de uni­ver­si­teit van York heb ik docu­men­tai­res en series gemaakt die nati­o­naal én inter­na­ti­o­naal zijn uit­ge­zon­den en bekroond. In Fairy Tra­de pro­beer­de ik inter­na­ti­o­na­le han­dels­ver­dra­gen aan de kaak te stel­len door tij­dens een droog­te en drei­gen­de hon­gers­nood West Keni­aan­se mais te rui­len voor Oost Keni­aan­se koei­en. In Ech­ter dan Echt onder­zocht ik op filo­so­fi­sche wij­ze de manier waar­op de moder­ne mens authen­ti­ci­teit pro­beert te recre­ë­ren. Beperkt Houd­baar was een femi­nis­ti­sche aan­klacht tegen het steeds dwin­gen­der schoon­heids­ide­aal voor vrou­wen, en de manier waar­op de cos­me­ti­sche indu­strie de bij­be­ho­ren­de onze­ker­he­den kapi­ta­li­seert. In Slet­vrees agen­deer­de ik de dub­be­le sek­su­e­le moraal en de manier waar­op men in het glo­ba­le Wes­ten naar vrou­we­lij­ke sek­su­a­li­teit kijkt. Van­uit cross-cul­tu­reel per­spec­tief ana­ly­seer­de ik het lichaam en sek­su­a­li­teit in de serie Sun­ny Side of Sex. In een twee­de serie, Sun­ny Side of Spi­rit, keek ik naar men­ta­le gezond­heid en gek­te van­uit niet-Wes­ter­se per­spec­tie­ven.

In de docu­men­tai­re Zwart als Roet ana­ly­seer­de ik het Zwar­te Pie­ten­de­bat en met het ver­volg Wit is ook een kleur ana­ly­seer­de ik waar­om wit­te men­sen zo defen­sief en boos rea­ge­ren wan­neer racis­me wordt gea­gen­deerd.

Ik breng mijn maat­schap­pij­kri­tiek graag naar de poli­tiek. Het is tijd voor een nieuw geluid. BIJ1 maakt dat geluid.

Jazie Veldhuyzen

Jazie Veldhuyzen

Als acti­vist in hart en nie­ren ligt het mis­schien niet voor de hand om intre­de te doen in de par­le­men­tai­re poli­tiek. Ech­te ver­an­de­ring komt in mijn optiek altijd uit de strijd van onder­af. Dat ik toch heb beslo­ten om me ver­kies­baar te stel­len voor de gemeen­te­raads­ver­kie­zing heeft er mee te maken dat ik de strijd van de onge­do­cu­men­teer­de vluch­te­lin­gen in de stad wil onder­steu­nen. Al vijf jaar is de actie­groep Wij Zijn Hier genood­zaakt om pan­den te kra­ken om een dak boven het hoofd te heb­ben. Al 29 keer zijn zij gedwon­gen om weer te ver­trek­ken, ook al staan de pan­den vaak nog steeds leeg. Ik wil meer aan­dacht voor deze mens­ont­e­ren­de situ­a­tie, ik wil in de raad mee­wer­ken aan een oplos­sing. Ieder­een dient gelijk­waar­dig behan­deld te wor­den, ook als ze niet de juis­te papie­ren heb­ben.

Bij mijn beslis­sing om me ver­kies­baar te stel­len spe­len ook mijn eigen roots een rol. Ik ben een kind van het Neder­land­se kolo­ni­a­lis­me, en via het Deko­lo­ni­sa­tie Net­werk voor­ma­lig Neder­lands-Indië pro­beer ik, samen met gelijk­ge­stem­den, me hard te maken voor de deko­lo­ni­sa­tie van het onder­wijs en de open­ba­re ruim­te. De kolo­ni­a­le geschie­de­nis wordt nog steeds ver­heer­lijkt, ook in straat­na­men en monu­men­ten, en te veel men­sen in Neder­land kij­ken nog van­uit een racis­ti­sche mind­set — ik zet me ervoor in dat we ein­de­lijk wer­ke­lijk ons racis­ti­sche kolo­ni­a­le ver­le­den erken­nen, en er afstand van nemen.

Ik wil me per­soon­lijk inzet­ten om links meer naar links te trek­ken, ver­zet te orga­ni­se­ren tegen de 1% van de rij­ke bevol­king die het hier voor het zeg­gen heeft, en ik wil mee­wer­ken om in de gemeen­te­raad ruim­te te cre­ë­ren voor de groe­pen men­sen die tot nu toe niet genoeg wer­den gehoord. Met mijn plaats op de kan­di­da­ten­lijst wil ik me inzet­ten om acti­vis­ten en link­se men­sen die hun hoop zijn ver­lo­ren in de geves­tig­de poli­tiek weer een stem te geven in de gemeen­te­raad.

Vayhishta Miskin

Vayhishta Miskin

Ik ben 31 jaar, getrouwd en moe­der van twee kin­de­ren. Mijn hele leven woon ik in Amster­dam Zuid­oost, eerst in Gaas­per­dam en nu al tien jaar in Bijl­mer Cen­trum. In Zuid­oost heb ik ook mijn onder­wijs geno­ten. Op de mid­del­ba­re school was ik deel­ne­mer van het debat­team. In 2002 namen we deel aan een nati­o­na­le debat­wed­strijd en won­nen we de eer­ste prijs.

Maat­schap­pe­lij­ke vraag­stuk­ken inte­res­se­ren mij, onrecht­vaar­dig­heid is mijn aller­gie. Je belan­ge­loos inzet­ten voor de mede­mens en de maat­schap­pij is mij met de pap­le­pel inge­go­ten. Mijn fami­lie en ik zijn op diver­se manie­ren actief in de samen­le­ving, altijd met een focus op inclu­si­vi­teit.

Van­af mijn twaalf­de ben ik gestart met vrij­wil­li­gers­werk bij de sport­ver­e­ni­ging waar mijn vader bestuurs­lid was. Ik gaf bas­ket­bal­trai­nin­gen aan kin­de­ren en jureer­de wed­strij­den. Van 2008 tot 2011 was ik het aan­spreek­punt voor ouders en kin­de­ren van de bas­ket­bal­school in Zuid­oost.

Poli­tiek bewust­zijn en je stem laten horen vind ik belang­rijk. Naar mijn mening dient de poli­tiek een afspie­ge­ling van de samen­le­ving te zijn. Van 2009 tot 2011 was ik voor­zit­ter van de Jon­ge­ren Advies­raad Zuid­oost. Wij advi­seer­den de stads­deel­raad over vraag­stuk­ken op het gebied van jon­ge­ren in Amster­dam Zuid­oost.

 

Mijn wens voor Amster­dam is dat het een inclu­sie­ve stad is en blijft waar­in ieder­een de kans heeft om zich­zelf te ont­wik­ke­len, onge­acht gods­dienst, levens­over­tui­ging, poli­tie­ke gezind­heid, ras en of geslacht. De inzet van BIJ1 voor eco­no­mi­sche recht­vaar­dig­heid en radi­ca­le gelijk­waar­dig­heid onder­schrijf ik vol­le­dig. En daar lever ik graag een actie­ve bij­dra­ge aan!

Anousha Nzume

Anousha Nzume

Ik haal­de mijn VWO diplo­ma op het Mon­tes­so­ri Lyce­um in Amster­dam en stu­deer­de af aan de Hoge School voor de Kun­sten in Amster­dam aan de Klein­kunst Aca­de­mie. Ik behaal­de mijn Post-Gra­du­a­te aan het NYU Pro­fes­si­o­nal The­a­tre Pro­gram in New York. Ik was fina­list bij het Leids Caba­ret­fes­ti­val met een eigen muzi­kaal caba­ret­pro­gram­ma en speel­de in vele the­a­ter- en tele­vi­sie­pro­duc­ties waar­on­der Vrou­wen­vleu­gel, Koef­noen en de Hor­mo­no­lo­gen.

Daar­naast pre­sen­teer en pro­du­ceer ik diver­se programma’s zoals Uit­ge­slo­ten voor de NTR en Dip­saus Pod­cast.

In 2015 schreef ik samen met Tan­ja Jess het boek ‘De Mama Match’. In 2017 ver­scheen mijn twee­de boek ‘Hal­lo Wit­te Men­sen’ bij Amster­dam Uni­ver­si­ty Press.

Het is tijd voor deko­lo­ni­sa­tie van ons den­ken, leren en bestu­ren. Ik geloof in eman­ci­pa­tie door repre­sen­ta­tie en sta vol trots en over­tui­ging op de lijst van BIJ1.

Manju Reijmer

Manju Reijmer

Ik ben stu­dent soci­o­lo­gie aan de UvA en schrij­ver. Ik groei­de op in Gel­der­land waar­na ik een jaar in de Ver­e­nig­de Sta­ten stu­deer­de. Ik rond­de mijn oplei­ding Jour­na­lis­tiek in Zwol­le af en ver­huis­de in 2012 naar Amster­dam. Inmid­dels ben ik vier en half jaar een trot­se bewo­ner van Nieuw-West waar ik o.a. vrij­wil­li­gers­werk heb gedaan als huis­werk­be­ge­lei­der en als eind­re­dac­tie bij het onli­ne LHBTQIAP+ plat­form Expres­zo.

Sinds mijn 21ste ben ik, gebo­ren in Sri Lanka, open­lijk homo­sek­su­eel, en dat draagt bij aan mijn recht­vaar­dig­heids­ge­voel om op te komen voor kwets­ba­re bevol­kings­groe­pen. Dit deed ik voor­al voor ande­ren, maar sinds de anti-Zwar­te Piet pro­tes­ten door onder ande­re Bel Par­nell-Ber­ry, Quin­cy Gario en Jer­ry Afriyie zie ik ook in hoe mijn per­soon­lij­ke iden­ti­teit ver­we­ven is met poli­tiek en cul­tuur.

Daar spreek ik veel over op — jawel — Twit­ter, waar ik hope­loos aan ver­slaafd ben. Ook werk ik onder ande­re voor Dip­saus, een mul­ti­me­dia­plat­form dat zich met name richt op vrou­wen van kleur.

Onder ande­re het boek ‘Wit­te Onschuld’ door pro­fes­sor Eme­ri­tus Glo­ria Wek­ker is een gro­te invloed op hoe ik naar struc­tu­re­le onder­druk­king in Neder­land kijk. Ande­re favo­rie­te auteurs zijn Roxa­ne Gay en James Bal­d­win.

De quo­te van de laatst­ge­noem­de: “Je denkt dat je pijn en je hart­zeer onge­ë­ve­naard is in de geschie­de­nis van de wereld, tot je leest,” geeft mij hoop dat nie­mand alleen de strijd hoeft aan te gaan.

Ik ben ook actief voor het lan­de­lijk Alge­meen Bestuur van BIJ1. Als Bestuurs­lid Etni­ci­teit en Gen­der zet ik mij in voor een Neder­land waar een ieder waar­dig kan leven en struc­tu­re­le uit­slui­ting en onder­druk­king wordt door­bro­ken. Dat uit zich ook in de gemeen­te­raads­ver­kie­zin­gen van mijn woon­plaats.

Ik roep alle Amster­dam­mers op om te kij­ken wat de poli­tiek voor hun dage­lijk­se leven kan doen, maar ook wat het kan bete­ke­nen voor een ander.

Gloria Wekker

Gloria Wekker

Ik ben soci­aal en cul­tu­reel antro­po­loog, (UvA 1981, UCLA 1992) met spe­ci­a­li­sa­ties op het gebied van Gen­der Stu­dies, Sek­su­a­li­teits­stu­dies, Afri­kaans — Ame­ri­kaan­se en Cara­ï­bi­sche Stu­dies. Van­af 2001 was ik Hoog­le­raar Gen­der en Etni­ci­teit aan de Facul­teit Gees­tes­we­ten­schap­pen, Uni­ver­si­teit Utrecht.

Sinds 2012 ben ik eme­ri­tus.

Ik heb gedo­ceerd aan UCLA en Ober­lin Col­le­ge in de VS, en aan de Uni­ver­si­teit Utrecht. Ik was samen met Maay­ke Bot­man en Nan­cy Jou­we redac­teur van het boek Calei­do­sco­pi­sche Visies, Zwar­te, Migran­ten- en Vluch­te­lin­gen Vrou­wen­be­we­ging in Neder­land (2001), dat de the­o­rie en metho­do­lo­gie van inter­sec­ti­o­na­li­teit in Neder­land intro­du­ceer­de. Daar­naast schreef ik The Poli­tics of Pas­si­on; Women´s sexu­al Cul­tu­re in the Afro-Suri­na­me­se Dias­po­ra (Colum­bia Uni­ver­si­ty Press, 2006), waar­voor ik the Ruth Bene­dict Pri­ze van Ame­ri­can Anthro­po­lo­gi­cal Asso­ci­a­ti­on ont­ving in 2007. In 2016 kwam Whi­te Inno­cen­ce. Para­doxes of Colo­ni­a­lism and Race in the Nether­lands uit, dat veel stof deed opwaai­en in bin­nen- en bui­ten­land. In totaal schreef ik meer dan 100 publi­ca­ties, in het Engels en Neder­lands, waar­van er enke­le ver­taald zijn in het Spaans en Man­da­rijn.

Ik heb advies­func­ties voor de Neder­land­se over­heid ver­vuld op de ter­rei­nen van min­der­he­den-, gezond­heids­zorg- en eman­ci­pa­tie­be­leid.

In 2015 en 2016 was ik lid van de Com­mis­sie Demo­cra­ti­se­ring en Decen­tra­li­se­ring en voor­zit­ter van de Com­mis­sie Diver­si­teit aan de Uni­ver­si­teit van Amster­dam.

In 2017 werd ik door Sci­en­ce Gui­de uit­ge­roe­pen tot een van de tien meest invloed­rij­ke weten­schap­pers in Neder­land. Tevens ont­ving ik in dat jaar de Black Achie­ve­ment Award in de cate­go­rie Weten­schap van het Nati­o­naal Insti­tuut Neder­lands Sla­ver­nij Ver­le­den en Erfe­nis (NiN­See) en won ik de Joke Smit Oeu­vre Prijs voor mijn inspan­nin­gen op het gebied van de eman­ci­pa­tie van zwar­te vrou­wen.

In janu­a­ri 2017 sloot ik me aan bij wat toen nog Arti­kel 1 mocht heten als lijst­du­wer samen met Anja Meu­len­belt.

So Roustayar

So Roustayar

Mijn ach­ter­grond is bouw­kun­di­ge, afge­stu­deerd aan de TU Delft. Ik ben mos­lim, acti­vist, femi­nist, anti­ra­cist en vluch­te­ling. Op mijn acht­ste ben ik in Neder­land beland. Sinds­dien heb ik te maken gehad met onder ande­re racis­me, sek­sis­me, vluch­te­lin­gen­haat en isla­mo­fo­bie. Hier­door weet ik hoe het is om uit­ge­slo­ten te wor­den. Dit was de direc­te aan­lei­ding om mij van­af mijn twaalf­de in te zet­ten voor vluch­te­lin­gen­rech­ten en betrok­ken te raken bij de Neder­land­se poli­tiek.

In de laat­ste vijf­tien jaar heb ik veel vrij­wil­li­gers­werk gedaan op indi­vi­du­e­le basis en heb ik mee­ge­hol­pen met onder ande­re orga­ni­sa­ties als Hulp­ka­ra­vaan Grie­ken­land. Deze acti­vi­tei­ten boden ech­ter geen struc­tu­re­le oplos­sing voor de vluch­te­lin­gen en dit was voor mij de reden om mij bre­der in te zet­ten via acti­vis­me bin­nen ver­schil­len­de bewe­gin­gen. Mijn doel was en is nog steeds om bewe­gin­gen met elkaar te ver­bin­den zodat we een ster­ker en gro­ter links front kun­nen bou­wen en inter­sec­ti­o­na­li­teit als metho­de kun­nen gebrui­ken om elkaars pro­ble­men te erken­nen en plaats te maken voor elkaar. Immers: we leven we niet in een ‘sin­gle issue’ samen­le­ving dus kun­nen we niet slechts strij­den voor een sin­gle solu­ti­on!

We leven al jaren­lang in een rechts en extreem­rechts kli­maat waar migran­ten, vluch­te­lin­gen, mos­lims en men­sen van kleur de schuld krij­gen van de eco­no­mi­sche cri­sis en de har­de bezui­ni­gin­gen. Een wereld die de pla­neet ver­loe­dert en kli­maat­pro­ble­men baga­tel­li­seert. Ter­men als duur­zaam­heid en groen zijn trends gewor­den voor bedrij­ven om mili­eu­vrien­de­lij­ke labels te beha­len. Als we de kli­maat­pro­ble­men wil­len aan­pak­ken, dan moet dat via een geza­men­lijk plan en niet door de las­ten bij de bur­ger te leg­gen.

De afbraak van ver­zor­gings­staat, enor­me markt­wer­king in de zorg en toe­ne­mend racis­me zijn voor mij aan­lei­din­gen geweest om de stap in de poli­tiek te zet­ten. Tege­lij­ker­tijd weet ik dat het de men­sen, arbei­ders en acti­vis­ten zijn die de ver­an­de­rin­gen kun­nen bewerk­stel­li­gen. Het is aan de poli­tiek om er gehoor aan te geven.

Mijn taak is om de stem van de straat: de jon­ge­ren, mos­lims, vluch­te­lin­gen, vrou­wen, LGBTQI, men­sen van kleur en men­sen met beper­king, naar de raad te bren­gen.

vreer

vreer

Ik ben een acti­vist in hart en nie­ren. Ik ben queer en een trans­ac­ti­vist, en heb erva­ring in de anti-atoom­strijd, vre­des­be­we­ging en ande­re link­se strijd. Ik kan bij BIJ1 mijn erva­ring in het bestu­ren op ver­schil­len­de niveaus goed kwijt. En ik ben heel enthou­si­ast voor het inter­sec­ti­o­ne­le en anti­ra­cis­ti­sche aspect van de par­tij.

Het is voor mij heel belang­rijk dat we in Amster­dam een radi­caal link­se posi­tie inne­men. Dat we radi­ca­le gelijk­waar­dig­heid en eco­no­mi­sche recht­vaar­dig­heid als ver­trek­punt nemen. Dus vind ik het belang­rijk dat we een anti­ra­cis­ti­sche poli­tiek ver­tol­ken: pro vluch­te­lin­gen en pro gemar­gi­na­li­seer­den. Met een ste­vig LHBTQI+ stand­punt, en ook voor inte­gra­le toe­gan­ke­lijk­heid voor men­sen met een beper­king.

Eco­no­mi­sche recht­vaar­dig­heid bete­kent voor mij dat we de twee­de­ling in arm en rijk terug­drin­gen, dat de super­rij­ken het niet voor het zeg­gen heb­ben, en dat we wat doen aan het toe­ge­no­men aan­tal men­sen met schul­den. Ook wie zon­der ver­mo­gen of inko­men zit moet kun­nen leven, en daar moe­ten we samen met ande­re link­se par­tij­en aan wer­ken. Een stad waar­in groe­pen tegen elkaar wor­den opge­zet en waar­in alles wordt uit­ver­kocht aan de hoog­ste bie­der is niet de stad die we nodig heb­ben.

Marjan Sax

Marjan Sax

Van­af de jaren zeven­tig zet ik me in voor vrou­wen­rech­ten, vei­li­ge abor­tus en de rech­ten van seks­wer­kers. De afge­lo­pen vijf jaar ben ik inten­sief betrok­ken bij vluch­te­lin­gen, en voor­al bij de groep afge­we­zen asiel­zoe­kers van ‘Wij Zijn Hier’, die van kraak­pand naar kraak­pand zwerft. Ik ben één van de oprich­ters van Mama Cash, wereld­wijd het eer­ste inter­na­ti­o­na­le fonds voor vrou­wen­rech­ten.

Door Mama Cash ben ik in de ‘goe­de doe­len’ terecht geko­men: de wereld van fond­sen en fonds­wer­ven. Daar heb ik mijn werk van gemaakt. Ik ben van veel mark­ten thuis, ik heb poli­tie­ke weten­schap­pen gestu­deerd en werk­te in de vol­was­se­nen­edu­ca­tie, de jour­na­lis­tiek, als direc­teur van Mama Cash en nu als zzp-er in de goe­de doe­len­sec­tor.

Ik heb in de loop der jaren tal­lo­ze (inter­na­ti­o­na­le) bestuurs­func­ties bekleed, want ik geloof niet in the­o­rie zon­der prak­tijk­er­va­ring. Thans ben ik bestuurs­lid van een inter­na­ti­o­na­le orga­ni­sa­tie die klei­ne kof­fie­boe­ren helpt coö­pe­ra­ties op te zet­ten: Pro­greso. Ik zit in het bestuur van de cul­tu­re­le stich­ting ‘de Tol­huis­tuin’ in Amster­dam Noord en ben pen­ning­mees­ter van een net­werk ter onder­steu­ning van vluch­te­lin­gen­vrou­wen, Vrou­wen Tegen Uit­zet­ting. Ook ben ik vice­voor­zit­ter van het Neder­land­se comi­té van Human Rights Watch.

Ik hoop dat BIJ1 een fris­se wind kan laten waai­en in de stro­pe­ri­ge struc­tuur van de gemeen­te hoe­wel je natuur­lijk als klei­ne par­tij moet samen­wer­ken om iets voor elkaar te krij­gen. Ik heb in mijn leven veel gelob­byd, zowel lan­de­lijk als op lokaal niveau.

Anja Meulenbelt

Anja Meulenbelt

Ik ben sinds de jaren zeven­tig actief, zowel in het femi­nis­me, het anti­ra­cis­me als bij links.

Ik gaf twin­tig jaar les aan hulp­ver­le­ners, en ik heb enorm veel van mijn stu­den­ten geleerd door hun ver­schil­len­de afkom­sten en cul­tu­ren. Ik gaf trai­nin­gen over (sek­su­eel) geweld in de lan­den van het voor­ma­li­ge Joego­sla­vië, en Zuid Afri­ka. Na mijn eer­ste bezoek aan de Gaza­strook, meer dan twin­tig jaar gele­den, richt­te ik met ande­re men­sen een stich­ting op, waar­mee we men­sen met een beper­king in de Gaza­strook onder­steun­den. Ik moet Gaza meer dan vijf­tig keer bezocht heb­ben, en leer­de al doen­de ook heel veel over het leven in een over­we­gend isla­mi­ti­sche samen­le­ving. De onac­cep­ta­be­le onder­druk­king van Pales­tij­nen die maar voort­duurt heeft van mij nog meer een acti­vist gemaakt dan ik al was.

Dat acti­vis­me werd ook gevoed door de ont­wik­ke­lin­gen in ons eigen land: de opkomst van nati­o­na­lis­tisch en racis­tisch rechts in Neder­land, waar­bij voor­al de mos­lim Neder­lan­ders doel­wit wer­den van haat en uit­slui­ting. De erger­lij­ke rol van de media in het nor­ma­li­se­ren van racis­me, en begin­nend fas­cis­me maakt me ook radi­ca­ler. Maar geluk­kig daar­naast ook de opkomst van een twee­de golf anti­ra­cis­me, waar ik als wit per­soon graag aan mee­werk, en een her­nieuwd femi­nis­me, waar­on­der de #Metoo bewe­ging die me moed geven.

Dit is voor mij dui­de­lijk: het gaat bij onrecht­vaar­di­ge onge­lijk­heid altijd om klas­se en kleur en sek­se. Femi­nis­me hoort er niet alleen te zijn voor wit­te, hoog­op­ge­lei­de vrou­wen. Femi­nis­me is er ook voor man­nen. Mijn defi­ni­tie van femi­nis­me: ‘eer­lijk delen en niet slaan’.

Ik geloof in een nood­za­ke­lij­ke com­bi­na­tie van grass roots orga­ni­sa­tie, en par­le­men­tair werk. Ik zat acht jaar voor de SP in de Eer­ste Kamer. En ik ben ook acti­vist als schrijf­ster: ik schreef een sta­pel boe­ken waar­in de rech­ten van men­sen een gro­te rol spe­len.

Met deze ach­ter­grond was het logisch dat ik bij het bekend wor­den van het ini­ti­a­tief van Syl­va­na Simons dezelf­de dag nog lid werd, en mij kan­di­daat stel­de voor het bestuur.