Op 14 maart besprak de gemeen­te­raad het huis­ves­tings­plan voor men­sen in een kwets­ba­re posi­tie. Zij zijn vaak niet zomaar in die posi­tie terecht geko­men, daar­om zet BIJ1 zich in voor sys­teem­ver­an­de­rin­gen om alle men­sen in een kwets­ba­re posi­tie een woon­plek te kun­nen bie­den. Lees hier onze vol­le­di­ge bij­dra­ge:

Het Huis­ves­tings­plan voor men­sen in een kwets­ba­re posi­tie geeft een goed beeld van wat er afge­lo­pen jaren gedaan is, maar laat ook zien dat we er nog lang niet zijn wat betreft inclu­sie­ve huis­ves­ting in onze stad.

BIJ1 pleit — net als eer­der — voor het stop­pen van de ver­koop van soci­a­le wonin­gen. De woning­markt wordt steeds ontoe­gan­ke­lij­ker voor heel veel men­sen die onze stad juist hard nodig heeft. Denk aan poli­tie­agen­ten en docen­ten. Met het blij­ven ver­ko­pen van soci­a­le wonin­gen gaan we door met de uit­ver­koop van onze stad. En dat maakt de stad ontoe­gan­ke­lijk voor men­sen die in de Maat­schap­pe­lij­ke Opvang zit­ten, oude­ren, men­sen met beper­king en sta­tus­hou­ders.

In het plan wordt gespro­ken over kwets­ba­re buur­ten. Vol­gens ons zijn buur­ten in de afge­lo­pen decen­nia ‘kwets­baar gemaakt’, door­dat soci­a­le voor­zie­nin­gen zijn ver­dwe­nen en men­sen in de armoe­de zijn beland, waar­bij een­zaam­heid een groot pro­bleem is gewor­den in Amster­dam. Ook wordt een buurt niet plots kwets­baar op het moment dat iemand uit de maat­schap­pe­lijk opvang terug in de maat­schap­pij komt. We weten immers dat men­sen tegen­woor­dig heel snel dak- en thuis­loos kun­nen wor­den. Meneer Imam­di die voor dit stad­huis in een tent­je heeft gesla­pen, heeft zijn ver­haal met ons allen gedeeld.

Wan­neer we deze men­sen niet in die ‘kwets­ba­re buur­ten’ wil­len plaat­sen, zul­len we dus meer moe­ten bou­wen in wij­ken waar wei­nig soci­a­le wonin­gen zijn. Is de wet­hou­der het met mij eens dat we dus deze groep men­sen niet alleen in de bestaan­de soci­a­le sec­tor moe­ten her­plaat­sen, maar juist meer ruim­te moe­ten maken in nieuw­bouw? En is de wet­hou­der met mij eens dat niet deze doel­groep de wijk kwets­baar maakt, maar dat een gebrek aan soci­a­le voor­zie­nin­gen en toe­gang daar­toe bij­dra­gen aan kwets­baar­heid van buur­ten en men­sen?

De vraag naar rol­stoel­wo­nin­gen is groot. BIJ1 vraagt zich af wel­ke instru­men­ten de wet­hou­der naast sub­si­dies aan markt­par­tij­en, ter beschik­king heeft om, ondanks het gebrek aan enthou­si­as­me en daad­kracht bij woning­cor­po­ra­ties, toch tot bouw van deze wonin­gen te komen en álle woning­cor­po­ra­ties (dus ook Yme­re en de Key!) hier­in mee te nemen?

Tot slot. De pre­ven­tie­ve maat­re­ge­len komen pas eind 2019. En de rea­li­sa­tie van de nieu­we plan­nen wor­den pas in 2020 gere­a­li­seerd. Kan dit niet eer­der wor­den gere­a­li­seerd? Zo niet, waar hangt dit van­af?