Over

In de gemeenteraad wordt elke dag hard gewerkt door de fractieleden van Amsterdam BIJ1. Ook achter de schermen gebeurd er veel door het bestuur van Amsterdam BIJ1. Verder staan veel actieve BIJ1ners vaak klaar om aan de slag te gaan, actie te ondernemen, de straat op te gaan, en elkaar in onze strijd voor gelijkwaardigheid te ondersteunen.

Radicale gelijkwaardigheid

Allereerst, waar slaat dat woord radicaal op? Niet op de manier waarop de term gangbaar is geworden, in de zin van fanatiek, extreem, of militant. Radicaal komt van het Latijnse woord radix, dat wortel betekent. Radicaal betekent dus de oorzaken van problemen tot op de bodem uit te zoeken, en geen genoegen nemen met oppervlakkige of cosmetische verbeteringen. Het betekent de zaken grondig aan willen pakken. Om een voorbeeld te geven, er is niets tegen voedselbanken, maar ze lossen de armoede niet op. Daar is een radicalere oplossing voor nodig: een rechtvaardiger sociaal-economisch systeem, waar we nog op terug komen.

De oorzaken van problemen tot op de bodem uit te zoeken, en geen genoegen nemen met oppervlakkige of cosmetische verbeteringen.

En gelijkwaardigheid, waarom hebben we het niet over gelijkheid? Omdat wij mensen niet gelijk zijn. We verschillen van elkaar. En een aantal van die verschillen, zoals die tussen vrouwen en mannen, of tussen mensen die hier gevestigd zijn, en mensen die het nog zonder verblijfs- of identiteitspapieren moeten doen, hebben vergaande consequenties voor de kansen die je hebt om het leven te leiden dat je zou willen. En op de punten waarop wij vinden dat die kansen niet eerlijk zijn verdeeld, zetten wij ons in. Dat betekent dus dat we het niet goed vinden dat de helft van de Nederlandse vrouwen niet zelfstandig van eigen inkomsten kan leven, maar nog steeds wel het leeuwendeel van de onbetaalde zorg voor hun rekening neemt.

Dat we het niet accepteren dat geweld tegen vrouwen en transmensen, maar met name tegen transvrouwen van kleur, nog steeds zo wijd verbreid is. Dat we er bezwaar tegen maken dat jonge mensen met een bruine huid, of een niet-westerse achternaam, of de ‘verkeerde’ postcode minder kansen hebben om aangenomen te worden voor een baan. Dat mensen met een beperking niet de gelegenheid krijgen om volwaardig te participeren, dat ze moeten vechten voor hun recht op mobiliteit. Dat mensen met een migrantenachtergrond worden weggezet als ‘buitenlanders’ terwijl ze gewoon net als anderen Nederlander zijn.

Dat de mensen die het het meest betreft, zelf het woord voeren.

Heel belangrijk daarbij is dat emancipatie voor ons ook gelijk staat aan representatie. Daarmee bedoelen we dat het niet voldoende is dat we een paar mooie intenties opnemen in ons partijprogramma, maar dat wij met onze organisatie willen laten zien dat wij het zelf zijn, de mensen met beperkingen, de vrouwen, de LHBTQI+ mensen, de Afro-Nederlanders de moslims, de voormalige vluchtelingen. Dat het de mensen die het het meest betreft zelf zijn die het woord voeren. Zoals we ook willen dat in de media meer mensen van kleur zichtbaar zijn op de tv, en stukken schrijven voor kranten.

Dat ook mensen die voorouders hebben in onze vroegere koloniën plaatshebben in het parlement en dat de regering niet alleen wit is. Dat er in onze cultuur ruimte is voor zwarte kunst. Dat mensen in een rolstoel ons vertegenwoordigen in de gemeenteraad. Dat vrouwen die dat wensen een hoofddoek kunnen dragen, zonder gediscrimineerd of zelfs bedreigd te worden.

Economische rechtvaardigheid

Dat streven naar meer gelijkwaardigheid kan niet verwezenlijkt worden zonder het te hebben over een andere vorm van ongelijkheid: die tussen de mensen die veel hebben, en zij die we ‘minder bedeeld’ noemen. Het is een onverdraaglijke schande dat we in een van de rijkste landen ter wereld leven en er nog steeds armoede is. Groeiende armoede zelfs, van mensen die werk hebben maar er niet van kunnen leven. Mensen die in de schulden raken. Mensen die — in verhouding — meer belasting betalen dan de mensen met enorme vermogens, met bankrekeningen in het buitenland.

Het is een onverdraaglijke schande dat we in een van de rijkste landen ter wereld leven en er nog steeds armoede is.

We hebben het behalve de verschillen van sekse en kleur ook over klasse. En niet zelden vallen deze verschillen samen. Helaas is het in heel veel gevallen nog steeds zo is dat wie voor een dubbeltje is geboren maar zelden de mogelijkheid krijgt een kwartje te worden.

We willen ervoor kunnen zorgen dat alle mensen voldoende inkomen hebben om menswaardig van te kunnen bestaan.

En bij alles wat we doen, en waar we voor staan, zullen we overwegen of daar de kloof tussen de welgestelden en minima kleiner wordt of groter. Hoe we ervoor kunnen zorgen dat alle mensen voldoende inkomen hebben om menswaardig van te kunnen bestaan. En dat we onze beschaving af kunnen meten aan het feit dat onze ouderen een waardige oude dag hebben, dat ze mensen zijn die nog meetellen en niet als een ‘kostenpost’ worden afgeschreven. Dat er dus voldoende wordt geïnvesteerd in de zorg. Dat er geen winst gemaakt wordt op alle zaken die levensnoodzakelijk zijn, zoals onze gezondheid. Dat iedereen fatsoenlijk kan wonen. Dat elk kind evenveel recht heeft op goed onderwijs.

We zullen ons de komende jaren in Amsterdam dus vooral inzetten om de balans te herstellen:

  • in de zorg en emancipatie van de kwetsbaren in onze stad.
  • de verdeling en betaalbaarheid van wonen, werken en leven in de stad
  • de mogelijkheden talent te ontwikkelen op weg naar economische zelfstandigheid voor allen die nu nog te vaak lijden onder toenemende ongelijkheid
BIJ1-kleurenbalk