Radicale gelijkwaardigheid

 

Aller­eerst, waar slaat dat woord radi­caal op? Niet op de manier waar­op de term gang­baar is gewor­den, in de zin van fana­tiek, extreem, of mili­tant. Radi­caal komt van het Latijn­se woord radix, dat wor­tel bete­kent. Radi­caal bete­kent dus de oor­za­ken van pro­ble­men tot op de bodem uit te zoe­ken, en geen genoe­gen nemen met opper­vlak­ki­ge of cos­me­ti­sche ver­be­te­rin­gen. Het bete­kent de zaken gron­dig aan wil­len pak­ken. Om een voor­beeld te geven, er is niets tegen voed­sel­ban­ken, maar ze los­sen de armoe­de niet op. Daar is een radi­ca­le­re oplos­sing voor nodig: een recht­vaar­di­ger soci­aal-eco­no­misch sys­teem, waar we nog op terug komen.

De oorzaken van problemen tot op de bodem uit te zoeken, en geen genoegen nemen met oppervlakkige of cosmetische verbeteringen.

En gelijk­waar­dig­heid, waar­om heb­ben we het niet over gelijk­heid? Omdat wij men­sen niet gelijk zijn. We ver­schil­len van elkaar. En een aan­tal van die ver­schil­len, zoals die tus­sen vrou­wen en man­nen, of tus­sen men­sen die hier geves­tigd zijn, en men­sen die het nog zon­der ver­blijfs- of iden­ti­teits­pa­pie­ren moe­ten doen, heb­ben ver­gaan­de con­se­quen­ties voor de kan­sen die je hebt om het leven te lei­den dat je zou wil­len. En op de pun­ten waar­op wij vin­den dat die kan­sen niet eer­lijk zijn ver­deeld, zet­ten wij ons in. Dat bete­kent dus dat we het niet goed vin­den dat de helft van de Neder­land­se vrou­wen niet zelf­stan­dig van eigen inkom­sten kan leven, maar nog steeds wel het leeu­wen­deel van de onbe­taal­de zorg voor hun reke­ning neemt.

Op de punten waarop wij vinden dat die kansen niet eerlijk zijn verdeeld, zetten wij ons in.

Dat we het niet accep­te­ren dat geweld tegen vrou­wen en trans­men­sen, maar met name tegen trans­vrou­wen van kleur, nog steeds zo wijd ver­breid is. Dat we er bezwaar tegen maken dat jon­ge men­sen met een brui­ne huid, of een niet-wes­ter­se ach­ter­naam, of de ‘ver­keer­de’ post­co­de min­der kan­sen heb­ben om aan­ge­no­men te wor­den voor een baan. Dat men­sen met een beper­king niet de gele­gen­heid krij­gen om vol­waar­dig te par­ti­ci­pe­ren, dat ze moe­ten vech­ten voor hun recht op mobi­li­teit. Dat men­sen met een migran­te­nach­ter­grond wor­den weg­ge­zet als ‘bui­ten­lan­ders’ ter­wijl ze gewoon net als ande­ren Neder­lan­der zijn.

Dat de mensen die het het meest betreft, zelf het woord voeren.

Heel belang­rijk daar­bij is dat eman­ci­pa­tie voor ons ook gelijk staat aan repre­sen­ta­tie. Daar­mee bedoe­len we dat het niet vol­doen­de is dat we een paar mooie inten­ties opne­men in ons par­tij­pro­gram­ma, maar dat wij met onze orga­ni­sa­tie wil­len laten zien dat wij het zelf zijn, de men­sen met beper­kin­gen, de vrou­wen, de LHBTQI+ men­sen, de Afro-Neder­lan­ders de mos­lims, de voor­ma­li­ge vluch­te­lin­gen. Dat het de men­sen die het het meest betreft zelf zijn die het woord voe­ren. Zoals we ook wil­len dat in de media meer men­sen van kleur zicht­baar zijn op de tv, en stuk­ken schrij­ven voor kran­ten.

Dat ook men­sen die voor­ou­ders heb­ben in onze vroe­ge­re kolo­ni­ën plaats­heb­ben in het par­le­ment en dat de rege­ring niet alleen wit is. Dat er in onze cul­tuur ruim­te is voor zwar­te kunst. Dat men­sen in een rol­stoel ons ver­te­gen­woor­di­gen in de gemeen­te­raad. Dat vrou­wen die dat wen­sen een hoofd­doek kun­nen dra­gen, zon­der gedis­cri­mi­neerd of zelfs bedreigd te wor­den.

Economische rechtvaardigheid

 

Dat stre­ven naar meer gelijk­waar­dig­heid kan niet ver­we­zen­lijkt wor­den zon­der het te heb­ben over een ande­re vorm van onge­lijk­heid: die tus­sen de men­sen die veel heb­ben, en zij die we ‘min­der bedeeld’ noe­men. Het is een onver­draag­lij­ke schan­de dat we in een van de rijk­ste lan­den ter wereld leven en er nog steeds armoe­de is. Groei­en­de armoe­de zelfs, van men­sen die werk heb­ben maar er niet van kun­nen leven. Men­sen die in de schul­den raken. Men­sen die — in ver­hou­ding — meer belas­ting beta­len dan de men­sen met enor­me ver­mo­gens, met bank­re­ke­nin­gen in het bui­ten­land.

Het is een onverdraaglijke schande dat we in een van de rijkste landen ter wereld leven en er nog steeds armoede is.

We heb­ben het behal­ve de ver­schil­len van sek­se en kleur ook over klas­se. En niet zel­den val­len deze ver­schil­len samen. Helaas is het in heel veel geval­len nog steeds zo is dat wie voor een dub­bel­tje is gebo­ren maar zel­den de moge­lijk­heid krijgt een kwart­je te wor­den.

We willen ervoor kunnen zorgen dat alle mensen voldoende inkomen hebben om menswaardig van te kunnen bestaan.

En bij alles wat we doen, en waar we voor staan, zul­len we over­we­gen of daar de kloof tus­sen de wel­ge­stel­den en mini­ma klei­ner wordt of gro­ter. Hoe we ervoor kun­nen zor­gen dat alle men­sen vol­doen­de inko­men heb­ben om mens­waar­dig van te kun­nen bestaan. En dat we onze bescha­ving af kun­nen meten aan het feit dat onze oude­ren een waar­di­ge oude dag heb­ben, dat ze men­sen zijn die nog mee­tel­len en niet als een ‘kos­ten­post’ wor­den afge­schre­ven. Dat er dus vol­doen­de wordt geïn­ves­teerd in de zorg. Dat er geen winst gemaakt wordt op alle zaken die levens­nood­za­ke­lijk zijn, zoals onze gezond­heid. Dat ieder­een fat­soen­lijk kan wonen. Dat elk kind even­veel recht heeft op goed onder­wijs.

We zul­len ons de komen­de jaren in Amster­dam dus voor­al inzet­ten om de balans te her­stel­len:

  • in de zorg en eman­ci­pa­tie van de kwets­ba­ren in onze stad.
  • de ver­de­ling en betaal­baar­heid van wonen, wer­ken en leven in de stad
  • de moge­lijk­he­den talent te ont­wik­ke­len op weg naar eco­no­mi­sche zelf­stan­dig­heid voor allen die nu nog te vaak lij­den onder toe­ne­men­de onge­lijk­heid