De dag nadat de VN brief was bezorgd, bericht­ten we jui­chend dat de red­ding was gear­ri­veerd. Voor­ba­rig helaas. We had­den niet gere­kend met een zoda­ni­ge arro­gan­tie van de macht. De lan­de­lij­ke en de Amster­dam­se over­heid lie­ten zich niets gele­gen lig­gen aan het bericht van de ultie­me waak­hond over het recht. Het gevolg: in no-time een twee­de brief van het VN Men­sen­rech­ten­co­mi­té die nog dui­de­lij­ker stel­de: ga niet ont­rui­men en de ver­van­gen­de plaats is niet con­form inter­na­ti­o­na­le nor­men van ver­van­gen­de ruim­te.

Ont­rui­min

De ont­rui­ming heeft van de kant van de bewo­ners en gebrui­kers van het ter­rein nul geweld opge­le­verd, maar van de kant van de bevei­li­ging wel dege­lijk. Wij zijn in het bezit van een ver­kla­ring van iemand die om het hoek­je fors in elkaar gesla­gen werd door de ‘bevei­li­ging’. Ter­reinei­ge­naar Chi­d­da heeft met­een bij­na alle con­tai­ners, woon­wa­gens, auto’s, (professioneel/beroeps)instrumentarium dat de komen­de dagen opge­haald zou wor­den onher­stel­baar ver­nield en afge­voerd naar de afval­ver­bran­ding. Dat is dus straf­baar.

Gemeen­te en eige­naar had­den gro­te haast om de ont­rui­ming onher­roe­pe­lijk te laten zijn. Het ahd teslot­te lang genoeg geduurd riep Udo Kock. Het hoog­ste nati­o­na­le gerecht (Raad van Sta­te) had gespro­ken dat er gehand­haafd moest wor­den. Niet­te­gen­staan­de dat de VN of het Europ­se Men­sen­rech­ten­hof nog in actie kon­den komen. Het is wel ver­ras­send dat het ide­o­lo­gi­sche gebrek aan res­pect voor men­sen­rech­ten in eigen huis, ten­zij het zo uit­komt of afge­dwon­gen kan wor­den, al zo sterk de prak­tijk zou zijn. Ook Amster­dam gros­siert nog steeds in repres­sie­ve bena­de­ring van wat het bestuur niet bevalt.

De gemeen­schap is door de ont­rui­ming uit elkaar getrok­ken. Een groot deel zwerft, woont een tijd in de stad, zoekt nieu­we vrij­plaat­sen te maken, of in het geval van de boten, ziet de ver­nie­ti­ging van hun dorp met lede ogen aan. Men­sen zijn fors getrau­ma­ti­seerd door het ver­lies van huis en haard en alles wat men niet aan het lijf had. Door ver­nie­tigd instru­men­ta­ri­um of het ont­bre­ken van de ate­liers zijn diver­se bewo­ners niet meer in staat hun werk te doen.

Slibvelden

Op de slib­vel­den is het net een vluch­te­lin­gen­kamp, aldus een van de bewo­ners daar. Een hut­je­mutje aan bus­sen, con­tai­ners, cara­vans en keten met zeer gebrek­ki­ge infra­struc­tuur. Men heeft zelf extra afvoer aan­ge­legd en geiso­leerd. Een gered­de extra dou­che­con­tai­ner, is boven­op de gele­ver­de gezet en ner­gens lig­gen af/beschermende beton­pla­ten. Het ter­rein is hoog­uit half af en vol­doet zeer zeker niet aan nor­men voor lang­du­ri­ge bewo­ning. De twij­fels over de geschikt­heid voor bewo­ning lei­den al tot onaf­han­ke­lijk onder­zoek naar de bodem­ge­steld­heid en hoe effec­tief de afdek­king vna het slib is.

Als het doel is geweest een gemeen­schap uit elkaar te trek­ken, is men daar zeer goed in geslaagds. Ber­tus Lüs­ke kan zich in zn graf in de han­den wrij­ven. Maar of dit alles is, valt te betwij­fe­len. De VN zaak loopt, de zaak tegen de ont­rui­ming leidt ook weer tot ver­de­re rechts­za­ken. En BIJ1 blijft uiter­aard het ver­loop vol­gen en waar moge­lijk poli­tiek aan de orde stel­len.

Bet­ter dir­ty neigh­bors than dir­ty money!

Viva ADM!”